Tijdens de tocht zie ik opeens een jongen staan in een blauw pakkie die schreeuwt; ‘Heee Ingrid!’ Ik zo van huh… hee Peter?! (Ik kende hem van onze minor HRM, toen we beide nog een andere relatie hadden) Wat doe jij hier dan? Hij lachend; ‘Mijn fiets is door de midden’. En ja hoor, daar stond meneer met zijn fiets dwars door de midden… Ik natuurlijk lachen, we hebben nog wat gekletst en ben verder gefietst.” Peter voegt toe: ”Ik reed te hard (of op een verkeerde manier) over een boomstronk, waardoor mijn fiets letterlijk brak. Daar stond ik dan met m’n gebroken fiets toen ik Ingrid voorbij zag komen. Volgens mij vonden we elkaar direct leuk. Al wist ik niet dat Ingrid geen relatie meer had en Ingrid wist niet dat ik weer vrijgezel was. En dus fietste Ingrid na onze ‘ontmoeting’ gewoon vrolijk verder, terwijl ik midden in het bos stond, zonder te weten waar ik was. En dat met een fiets in 3 stukken. Gelukkig is dat later opgelost 😉 ”Ingrid: ”Diezelfde middag kreeg ik toen nog, een smsje. Hij had blijkbaar mijn nummer nog (hoera!) met de vraag of ik een keer wat met hem wilde drinken. Dat wilde ik wel! Ik vond het alleen maar super interessant en spannend: een wielrenner die wat met me wilde drinken! We studeerden beide in Groningen en er volgenden diverse afspraakjes, lenen van zijn fietskoffers voor mijn trainingskampen met de duathlonselectie en fietstochtjes. Hij combineerde zijn studie met het fietsen bij een conti ploeg (Jo Piels) en ik was inmiddels begonnen aan mijn 2e bachelor de ALO. Zo draaiden we een aantal maanden om elkaar heen en op een mooie dag in mei zijn we bij elkaar blijven slapen in mijn twijfelaar uit mijn studentenkamer. Na die nacht hadden we officieel verkering ;)”Daar stond meneer met zijn fiets dwars door de midden…
![](https://www.fiets.nl/app/uploads/IMG_0040.jpg)
Helaas ben ik keihard gevallen bij mijn 3e wedstrijd in een massale valpartij met een gebroken onderarm als gevolg en dat heeft me toen wel aan het denken gezet. Zit je dan als moeder, die borstvoeding geeft met een gebroken arm. Ik kan je zeggen, dat is niet ideaal en sindsdien is mijn angst om in een peloton te rijden groter geworden. Daarnaast is de situatie met de komst van onze dochter voor ons ook veranderd. Je bent minder ‘vrij’. Je kan niet wanneer je maar wilt samen fietsen of trainen en samen de Italiaanse bergen ontdekken. Maar, die tijd komt wel weer! Op de planning staat ook om een fietskar aan te schaffen, zodat we wat vrijer zijn in trainen en weer eens samen kunnen trappen zonder dat we oppas hoeven te regelen.Ohja leuk weetje… in januari wordt Liv grote zus ;)”Sindsdien is mijn angst om in een peloton te rijden groter geworden
![](https://www.fiets.nl/app/uploads/IMG_9033.jpg)